"Ixtorioak idazten dira, marmari edo kantuz kondatzen.

Estitxuk kantatzen zituen.

Goizik hartu nuen bere abotsak erakusten zautan bidea, urduri bainan azkartua berak erakusten zautan konfiantzarekin. Eta ESTI joan zen...

Hamabost urte beranduago, zirriborro bat zena gero eta gehiago agertu zait behar bat bezala, ESTI ospatu behar nuela. Ez nuen urrun bilatu behar, betidanik bihotz barak errepika bedi eta beti.nean bainuen, bizi bizirik, berak eman zautan amodioa. Orroitzapen guria eta herrimintsua.

Zenbat arrts pasatu ditugu elgarrekin, haur eta helduak, gitarra, kantu musika, gure ahotsak nahasiz, kantu hunkigarri bat eta betbetan irri-kakaila, ixtorio bat. Zirrara, kantu, irri; zoin ongi pizten zituen horiek denak.

Baitezpadakoa nuen hamabost kantu hauen oparitzea; lekukoa, belaunaldi berrieri pasatuko banuen bezala, kantu eder horien haria ez dadin hauts.

Oiartzunak errepika bedi berriz eta beti."